Niziny środkowopolskie tworzą rozległą krainę geograficzną miedzy pojezierzami Polskimi na północy a Przedgórzem Sudeckim i Wyżynami Polskimi na południu. W sklad tego regionu wchodzą następujące niziny: Śląska, Wielkopolska, Mazowiecka, Podlaska i Polesie Lubelskie. Wszystkie one mają słabo urozmaiconą rzeźbę terenu oraz małe wysokości bezwzględne. W ukształtowaniu powierzchni dominują niezwykle rozległe równiny i bardzo szerokie doliny rzeczne. Niziny środkowopolskie cechuje brak pojezierzy. Niewielkie pojezierze Łęczyńsko - Włodawskie pochodzenia krasowego znajduje się na Polesiu Lubelskim. Miejsce jezior zajęły liczne bagna i torfowiska. Pozostałością po lądolodzie są pradoliny i moreny czołowe(np. Wał Trzebnicki). Panujący tu klimat jest jednolity. Najmniejsze zróżnicowanie wykazują opady(przeciętnie wahają się od 500 do 600 mm rocznie co jest spowodowane brakiem większych wzniesień). Sieć rzeczna omawianych krain jest dobrze rozwinięta, choć niezbyt gęsta. Gleby SA dość zróżnicowane: na wschodzie dominują bielice, gleby płowe i bagienne, w środkowej cześci dominuja czarne ziemie, gleby brunatne i płowe. Wdolinach rzek rozwinęły się mady. Lasy są głównie reprezentowane przez bory sosnowe. W obrebie nizin utworzono cztery parki narodowe: Kampinoski, biebrzański, Białowieski i Poleski.